Нүүдэлчин удамт Монголчуудыг суурин амьдралтай Хятадуудаас ялгаж, тусд нь байлгаж байсан гол хүчин зүйл нь амьдралын хэв заншил бөгөөд чухам тэр хэв заншил алдагдаад эхлэхээр өөрийн гэсэн ялгарах онцлог нь алга болж бусдын соёл иргэншил, амьдал ахуйд уусан ордог байна.
1949 онд Өмнөд Монголд амьдарч буй Монгол Хятад хүмүүсийн тооны харьцаа 5-1 байсан бол өдгөө нэг Өмнөд Монгол хүнд зургаан Хятад ноогдож байна. Хятад дахь Монголчуудын хувьд малын бэлчээр хүрэлцээ муутай байдаг ба бэлчээрийн хэт ачааллын улмаас газар нутаг цөлжиж байна гэсний үндсэн дээр Хятадын засгийн газраас уламжлалт мал аж ахуйг шахан гаргах бодлогыг баримталж байна. Монгол малчидын үзэж буйгаар газар нутгийн цөлжилт гэсэн нь үнэндээ бол шалтаг төдий бөгөөд Монгол аж ахуйг шахан гаргаж бодлого нь бэлчээрийн газрыг хураан авч Хятадуудад өгөн газар тариалангийн талбай болгох зорилготой байдаг хэмээж байна.
Мэдээж уламжлалт мал аж ахуйгаа алдсан Монголчууд Хятадуудаар дүүрсэн хот суурин бараадан амь зуух болоод ирэхээр уламжлалт амьдралын хэв заншил төдийгүй бас хэл аялгуугаа гээж улмаар Хятад хүмүүстэй гэр бүл болон бүр мөсөн уусан алга болдог байна.
Ямартай ч гэлээ зах хязгаар нь үл харагдах Өмнөд Монголын хээр талд Монгол хүнд гишгэх газар байхгүй байна гэж National Geographic -д тодоор бичсэн байна.
Эх сурвалж
http://www.hamagmongol.net/
No comments:
Post a Comment